مشخصات معصوم پنجم: امام سوم، حضرت اباعبدالله الحسین (ع)

 نام: حسین  
 لقب معروف: سید الشهداء
 کنیه: اباعبدالله
 پدر و مادر: علی(ع) و فاطمه(س)

 وقت و محل تولد: سوم شعبان سال 4 هجرت در مدینه.

 وقت و محل شهادت: روز عاشورا سال 61 هجری قمری در کربلا و در سن 57 سالگی.

 مرقد: کربلاء، واقع در کشور عراق.
 دوران زندگی: در چهار بخش: 1- عصر پیامبر(ص) (حدود شش و نیم سال). 2- ملازمت با پدر (حدود 50سال).3- ملازمت با برادرش امام حسن(ع) (حدود 10 سال).4- مدت امامت (10سال).

سخنان گهربار حضرت امام حسین علیه السلام

ظهَرُ اللَّهُ قائِمَنا فَیَنتَقِمُ مِنَ الظّالِمینَ
خداوند قائم ما را از پس پرده غیبت بیرون می ‏آورد و آن‏گاه او از ستم‏گران انتقام می گیرد .
إثباة الهداة ، ج 7 ، ص 138

 مَنْ‏ زارَنی ‏بَعْدَمَوْتی ‏زُرْتُه ُ‏یَوْمَ ‏الْقیامَةِ ‏وَلَوْلَمْ ‏یَکُنْ ‏إلاّفِی ‏النّارِلأََخْرَجْتُهُ

  هر کس من را بعد از موتم زیارت کند من روز قیامت او را زیارت میکنم و اگر در آتش باشد او را بیرون می آورم

 مِن دَلائِلِ عَلاماتِ القَبولِ : الجُلوسُ إلى‏ أهلِ العُقولِ
از نشانه‏ هاى خوش‏نامى و نیک‏بختى ، همنشینى با خردمندان است.بحارالأنوار، ج 75، ص 119

 مَن حاوَلَ أمراً بِمَعصِیَةِ اللَّهِ کانَ أفَوتَ لِما یَرجُو وأسرَعَ لِما یَحذَرُ
کسى که با نافرمانى خدا در پىِ کارى باشد ، آنچه را امید دارد ، بیشتر ازدست بدهد و به آنچه از آن می پرهیزد ، زودتر گرفتار آید.الکافى، ج 2، ص 373

قال لِابنِهِ عَلیِّ بنِ الحُسَین ‏علیه السلام : أى بُنَیَّ! إیّاکَ وظُلمَ مَن لا یَجِدُ عَلَیکَ ناصِراً إلَّا اللَّهَ؛
به پسرش على بن حسین ‏علیه السلام فرمود : «اى پسرک من! بپرهیز از این‏که برکسى که جز خداوند در برابر تو یاورى ندارد ، ستم کنى».الکافى، ج 2، ص 331

کانَ رسول الله صلی ‏الله ‏علیه ‏و‏آله ... یُعْطى کُلَّ جُلَسائِهِ نَصیبَهُ وَلا یَحْسَبُ أَحَدٌ مِنْ جُلَسائِهِ أَنَّ أَحَدا أَکْرَمُ عَلَیْهِ مِنْهُ
پیامبر صلی ‏الله ‏علیه ‏و‏آله بهره هر یک از هم‏نشینان خود را عطا می ‏فرمودند و چنان معاشرتمی ‏نمودند که کسى گمان نمی کرد شخص دیگرى نزد پیامبر از او گرامی تر باشد.
َإذا قامَ قائِمُ العَدلِ وَسِعَ عَدلُهُ البِرَّ و الفاجِرَ
آن گاه که برپا دارنده عدالت (امام مهدی ‏علیه السلام) قیام کند ، عدالتش نیکوکار و بدکار را فرا گیرد .المحاسن ، ج 1 ، ص 134

 أنَا قَتیلُ العَبَرَةِ لایَذکُرُنی مُؤمِنٌ إلّا استَعبَرَ
من کشته اشکم ؛ هر مؤمنى مرا یاد کند ، اشکش روان شود .کامل الزیارات ، ص 215